W Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego w trzech parafiach naszej Archidiecezji odbyły się Święcenia Diakonatu. W parafii Domaradz święceń udzielił Ksiądz Biskup Marian Rojek, w Krzemienicy  Ksiądz Arcybiskup Józef Michalik, w parafii Nowa Sarzyna Ksiądz Biskup Adam Szal. Święcenia diakonatu przyjął posługujący w naszej parafii kleryk Damian. 

Nowo wyświęconemu Księdzu Diakonowi Damianowi życzymy obfitości Bożych darów na czas posługi diakońskiej oraz bezpośredniego przygotowania do święceń kapłańskich.

Funkcja diakona - istnieje w Kościele od początków jego istnienia. Zostali ustanowieni przez apostołów do pełnienia służby na rzecz najbiedniejszych. Z czasem ich służba związała się ściśle z liturgią, a zwłaszcza z Eucharystią. Wspólnota Kościoła jest hierarchicznie uporządkowana i dlatego w odprawianiu liturgii wykonywane czynności zależą od przyjętych święceń i otrzymanych charyzmatów. Pośród wielu czynności i funkcji liturgicznych szczególne miejsce zajmuje diakon. 

Przepisy kościelne wskazują, że pośród usługujących przy ołtarzu wyjątkowe miejsce zajmuje diakon, który podczas Mszy św. ma do spełnienia jemu tylko właściwe funkcje, czyli: czytanie Ewangelii, głoszenie słowa Bożego, podawanie intencji modlitwy powszechnej, usługiwanie biskupowi lub kapłanowi w celebracjach liturgicznych, rozdzielanie wiernym Komunii św.

Diakoni umocnieni darem Ducha Świętego mają za zadanie pomagać biskupowi i jego kapłanom w posłudze słowa, ołtarza i miłości, okazując się sługami wszystkich. Posługa miłości wyraża się w sprawowaniu czynności liturgicznych w czasie Mszy św., w udzielaniu chrztu, asystowaniu przy zawieraniu małżeństw, noszeniu wiatyku do chorych, przewodniczeniu obrzędom pogrzebu. Przede wszystkim jednak diakoni tak ściśle związani z ołtarzem Chrystusa w imieniu biskupa mają spełniać dzieła miłosierdzia, czyli służyć i pomagać chorym i ubogim. Wzorem dla nich staje się sam Chrystus, który przyszedł służyć, a nie po to, aby Jemu służono.

W czasie święceń diakonatu wybrani i odpowiednio przygotowani kandydaci przez włożenie rąk biskupa otrzymują dar Ducha Świętego, który uzdalnia ich do służby. W modlitwie konsekracyjnej biskup prosi dla nich o szczególne łaski, aby oznaczali się wszystkimi cnotami, miłością bez obłudy, troskliwością o chorych i biednych, powagą pełną pokory, czystością bez skazy i duchową karnością. Poza tym diakoni wezwani są do nieustannego dawania świadectwa swoim życiem, przestrzegania przykazań i w końcu specjalnym przyrzeczeniem zobowiązują się także do życia w celibacie.

Przez długie wieki diakonat stanowił etap przejściowy w drodze do przyjęcia święceń kapłańskich. Dziś Kościół przywrócił także funkcje tzw. diakonów stałych. Mogą ją pełnić mężczyźni, także żonaci, odpowiednio do tego przygotowani.