Od piątku 23 maja do niedzieli, brzozowska młodzież, przygotowująca się do przyjęcia sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej, uczestniczyła w trzydniowych, zamkniętych rekolekcjach w ośrodku Rekolekcyjnym Ruchu Światło Życie w Rzepedzi.

W Galerii zdjęcia z rekolekcji...

Rekolekcje zamknięte były dla mnie czasem refleksji, zadumy nad własnym życiem, zagłębienia się w istotę Boga. Te trzy dni sprawiły, że zaczęłam spoglądać na świat innymi oczami, oczami wiary w Tego, który mnie stworzył i który oddał za mnie życie na krzyżu. Wsłuchując się w słowa Księdza Rekolekcjonisty, odkrywałam na nowo prawdy wiary, dostrzegłam ich głębszy sens, zrozumiałam to, co do tej pory tylko znałam. Rekolekcje zbliżyły mnie do Jezusa, dzięki nim wiem, że On może być nie tylko moim Nauczycielem, ale także Przyjacielem...

„Miejcie odwagę żyć dla Miłości, Bóg jest Miłością”.

W piątek wszystko się zaczęło. Młodzież z brzozowskiej parafii zawitała, w gościnne progi Ośrodka Rekolekcyjnego w Rzepedzi, prowadzonego przez Księdza Janusza Wilusza. Młodzi ludzie z obawą, a jednocześnie ciekawością i nadzieją, zaznajamiali się z nowym otoczeniem. Dzięki ciepłemu przyjęciu przez Księdza Moderatora i Animatorów wszyscy poczuli się jak w domu. Jednak największy spokój i radość spłynęła na nas, podczas Eucharystii, gdzie spotkaliśmy Najważniejszą Osobę - Samego Boga. Tego dnia Ksiądz wygłosił naukę, w której zachęcił nas do mężnego wyznawania swojej wiary. Jest to jeden ze skutków Sakramentu Bierzmowania, który przyjmiemy już niebawem. Chrześcijanin nie może wstydzić się wiary i przychodzić do Jezusa nocą, kiedy nikt go nie zobaczy, lecz publicznie przyznać się do Chrystusa. Powiedzieć „ Ty Jezu jesteś moim Panem”.

„Bóg sam może świat zniszczyć, a drugi wystawić
 Lecz bez naszej pomocy nie może nas zbawić”.

Te słowa chyba najlepiej oddają klimat i przesłanie, które skierował do nas Ksiądz Rekolekcjonista sobotniego dnia. Uświadomiliśmy sobie wielką potęgę Boga, ale także własną, niezwykle istotną rolę w drodze do zbawienia. Nasz Pan jest Wszechmocny i Wszechwiedzący, a zarazem Najmiłosierniejszy, jednak On sam nie może nas zbawić. To my musimy podjąć wysiłek, wyjść Mu na spotkanie, podać rękę Jezusowi. On zrobi dziewięćdziesiąt dziewięć  kroków, ale my musimy uczynić ten jeden. Bez naszego udziału zbawienie nie jest możliwe. Należy nauczyć się również przyjmować cierpienie, które Bóg na nas ześle. Ono uszlachetnia człowieka, jest trudną, ale jedyną drogą prowadzącą do wieczności.

Kolejnym równie ważnym aspektem konferencji Księdza było pojednanie się z Bogiem, poprzez przyjęcie Sakramentu Pokuty. Rozważając Ewangelię znów spotkaliśmy się z nieskończonym miłosierdziem Stwórcy, który nie potępi żadnego z nas. Potrzeba jednak, byśmy pełni skruchy, pokory i żalu za grzechy przyszli do Pana ze swymi słabościami, wyznali je i ofiarowali się Jego Miłosierdziu. Jednym z piękniejszych momentów rekolekcji była właśnie Spowiedź Święta. Młodzież klękała u kratek konfesjonału, by wyznać swe grzechy, by się nawrócić, przemienić do nowego, lepszego życia z Bogiem. Adoracja Najświętszego Sakramentu pozwoliła na indywidualną rozmowę z Bogiem, zawierzenie Mu całego siebie, wszystkich swych spraw, radości, sukcesów, ale i chwil cierpienia, bólu i porażek. Następnie wszyscy udaliśmy się do Klasztoru Sióstr Nazaretanek W Komańczy, gdzie więziony był Prymas Stefan Wyszyński. Idąc podziwialiśmy piękny, bieszczadzki krajobraz, w którym również odnajdywaliśmy Boga. Jednak prawdziwie magiczna atmosfera zapanowała, gdy dotarliśmy do klasztoru. Tam po prostu czuło się obecność Prymasa Komańczy. Siostra przybliżyła nam okoliczności internowania Księdza Wyszyńskiego i oprowadziła po muzeum poświęconemu właśnie Prymasowi. W czasie pobytu mieliśmy także okazję zawierzyć się opiece Matki Najświętszej w klasztornej kaplicy.

„Czasem trzeba pozbyć się boga, by znaleźć Boga”.

To z pozoru niezrozumiałe hasło po głębszej refleksji nabiera sensu. Aby znaleźć Boga, trzeba pozbyć się bożków, które przysłaniają nam oblicze Stwórcy. Wieczorem dokonaliśmy właśnie takiego czynu i każdy odrzucił swe ziemskie przywiązania, aby ujrzeć Boga w całym Jego majestacie i chwale.

„Jak strumienie i rośliny, dusze także potrzebują deszczu, ale deszczu innego rodzaju: nadziei, wiary, sensu istnienia. Gdy tego brak wszystko w duszy umiera, choć ciało nadal funkcjonuje”.

Niedzielna homilia ukazała nam, że często uzdrowienie na duszy wiąże się z uzdrowieniem na ciele. Niejednokrotnie spotkać się można z historiami ludzi, którzy zostali nawróceni poprzez cierpienie. Zdrowie fizyczne musi iść w parze ze zdrowiem duchowym, dopiero wówczas człowiek może w pełni funkcjonować. Aby jednak osiągnąć i utrzymać dobry stan zarówno duszy jak i ciała potrzebny jest lekarz. Chrystus nim jest, to Lekarz dusz, który uzdrawia nas z choroby grzechu i powołuje do Swojego światła. Ostatnim i moim zdaniem najpiękniejszym punktem rekolekcji było wyznanie wiary w Jezusa. Ta publiczna manifestacja przynależności do Boga, najbardziej wpisała się w moje serce, bo cóż może być piękniejszego, niż powiedzieć z pełną świadomością, jak zrobił to niegdyś św. Piotr „Ty Panie jesteś Mesjaszem, Synem Boga Żywego” .

„Nie bój się życia. Uwierz, że to życie jest warte tego, aby je przeżyć, a twoja wiara cię w tym umocni”.

Dziękujemy Ani,
uczennicy klasy III C
za jej piękne świadectwo
spotkania z Bogiem